RSS

بایگانی ماهانه: ژانویه 2012

اقامه ی دعوا، دشوار تر از افترا زدن است.

« در (…)1 بعضی کسان به دیگران افترا می‌زدند برای این که خودشان مناصب عالی دولتی را به چنگ آورند.

آماج این افتراها، اشرافی بودند که در برابر جاه طلبی‌های افترازنان پایداری می‌ورزیدند و افترازنان از عمل زشت خود از این طریق فایده می‌بردند.

که خود را نیکخواه مردم قلمداد می‌کردند و آتش ناخرسندی توده‌ی مردم از اشراف را دامن می‌زدند.

برای این گونه، مثال فراوان است!‌ »

×××××

این‌ها که خواندی مربوط به وقایع اخیر نیست. حتی مربوط به سال 88 هم نیست. راستش را بخواهی احتمالا مربوط به سال 17 است: 1517 (896 هجری-عصر شاه اسماعیل صفوی) یعنی 5 سال دیگر می‌شود 500 سالش!

(1.) آن جای خالی ابتدای متن هم «تهران» نیست. «فلورانس» است!

این ها (تیتر و متن) عینا از فصل هشتم از کتاب اول از کتاب مشهور «گفتارها«+ اثر نیکولو ماکیاولی نقل شده است.

گفتارها (1517)، نیکولو ماکیاولی/ترجمه: محمد حسن لطفی(1377)،‌ انتشارات خوارزمی، چاپ دوم(1388) صفحات  63 و 64!

××××

بگذارید از خواندن تتمه اش محروم‌تان نکنم:‌

×

«ولی من به یک مثال قناعت می‌کنم.

سپاه فلورانس به فرماندهی «مسر جیوانی گوئیچاردینی» (Messer Giovanni Guicciardini) شهر لوکا را محاصره کرده بود و او به علت رهبری نادرست یا از بخت بد نمی‌توانست شهر را متصرف شود. به هر حال متهمش کردند که از مردم شهر لوکا رشوه گرفته است و دشمنانش به این شایعه دامن زدند و گوئیچاردینی چنان مستاصل گردید که برای رفع تهمت از خود می‌خواست داوطلبانه به زندان برود ولی امکان رفع تهمت برایش وجود نداشت؛ چون در شهر قانونی و نهادی برای این کار موجود نبود. در نتیجه میان دوستان او که اکثریت اشراف شهر را تشکیل می‌دادند از سویی و کسانی که خواستار تغییر حکومت فلورانس بودند کشمکشی بزرگ در گرفت که سرانجام مایه‌ی تباهی شهر شد!» (شهر لوکا  پیش کش! ناراحت)

« به این گونه کسان (افترازنان) باید امکان داد تا که به عنوان مدعی، به دادگاه روی آورند و اگر ادعای خود را ثابت کند، باید به آنان پاداش داد یا دست کم نباید مجازاتشان کرد؛ ولی کسانی که نتوانند ادعای خود را به اثبات برسانند، باید مجازات شوند. »

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 27 ژانویه 2012 در ماکیاولی, نقل از دیگران, نگاه سیاسی

 

برچسب‌ها: , ,

سخنرانی سالیانه ی آقای اوباما (2012)

رئیس جمهور امریکا یک سخنرانی سالانه در کنگره امریکا ایراد می‌کند (State of the Union Address) که سخنرانی مهمی است. (در مایه‌های سخنرانی برای همه‌ی کارگزاران نظام)

امسال نیز این سخنرانی انجام گرفت (+) و از آن جا که آقای اوباما، آدم فصیحی است، بنده نیز به جهت تقویت زبان انگلیسی‌ام(خصوصا مهارت شنیدن)، آن را کامل گوش کردم و نکات جالبی برایم داشت.

از خانم کارمند ساده‌ی دوباره شاغل شده‌ای به نام «جکی بری / Jackie Bray» که درست کنار میشل اوباما نشانده بودندش و  نیز همسر استیو جابز که در مجلس حضور داشت تا نظامیان و نمایندگان و برخی مقامات قضایی.

این‌ها همگی مورد خطاب قرار گرفتند و در نطق او به صورت تاثیرگذاری مورد استفاده واقع شدند.

نطق با تعظیم و احترام به نظامیان آغاز و با بزرگداشت و احترام به ایشان پایان یافت و با آنان مانند قهرمانان ملی رفتار و از ایشان یاد شد و تشویق یک‌دست و محکم همه‌ی حضار آن هم به صورت ایستاده (چه دموکرات و چه جمهوری خواه / خیلی جاها، فقط عده ی خاصی بر می خاستند) برای آنان، حتی برای مثل من غیرامریکایی هم تاثیرگذار بود.

از حدود 66 دقیقه سخنرانی، که بارها با تشویق حضار قطع شد، تنها 5-6 دقیقه به مسایل غیراقتصادی و غیرداخلی امریکا پرداخته شد. آن هم در دقایق انتهایی (حدود دقیقه 54 تا 59) و ضمن تجلیل از موج دموکراسی خواهی (همان «بیداری اسلامی» خودمان!) خاور میانه در چند جمله، به سوریه و ایران پرداخت و به سرعت هم از آن گذشت.

جملاتی که درباره ی ایران به کار برد، شباهت عجیبی به ترکیب جملات و موضع آیت الله خامنه‌ای داشت.

«ایران از همیشه ضعیف تر و منزوی تر است و امریکا از همیشه قوی تر است.»

دقیقا قرینه ی جملاتی که آقای خامنه ای بارها گفته اند:

«ایران امروز از همیشه ی خود قوی تر است و امریکا از همیشه ضعیف تر و منفور تر.»

و تصریح کرد که امریکا مصمم است که تکلیف ایران را در برنامه ی هسته‌‌ای اش معلوم بکند و در این زمینه هیچ گزینه‌ای را از روی میز برنخواهد داشت. و البته پشت سرش وعده هم داد که ایران اگر هم‌راهی بکند، می‌تواند دوباره به جامعه‌ی جهانی بازگردد!

که این بخش‌های مربوط به ما، در اخبار شبکه‌های خبری پوشش داده شد.

برای من بسیار جالب بود که بخش عمده‌ی سخنرانی او اقتصادی بود و اصل و اساس آن را مساله‌ی بیکاری و اشتغال و لزوم اشتغال زایی و کارآفرینی و تسهیل در قوانین تجاری به نفع ایجاد کنندگان شغل در داخل امریکا (تولید کنندگان و کارآفرینان)، تشکیل می‌داد و سپس لزوم تحول در قوانین مالیاتی و سرمایه گذاری در انرژی‌های پاک و برگشت پذیر و تغیراتی در سیستم قضایی و …

یعنی 90 درصد داخل، 10 درصد خارج!

و از آن 90 درصد داخل، 80 درصد اقتصاد!

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 26 ژانویه 2012 در نگاه اقتصادی, نگاه سیاسی

 

برچسب‌ها: , , , ,

مساله ی عصمت

بارها پیش آمده که در بحث‌هایمان با حامیان پا به قرص (نظیر داش حسین خودمان!) که بگوییم «مگر فلانی معصوم است؟ »

بدیهی است که بی‌تردید ایشان -و هر بچه شیعه‌ای- پاسخ می‌دهد که «البته که نه».

و به حق گله می‌کند که چه کسی گفته معصوم است و ما کی چون‌این داعیه‌ای داشته‌ایم؟ و این حرف شما، انحراف از بحث و جوسازی است و بحثی منطقی نیست.

و انصاف باید داد که گاهی هم حق دارد. یعنی گاهی قصد ما واقعا «جوسازی» است!

ولی به نظرم اصلا انحرافی نیست.

پس بگذارید یک بار دیگر بپرسم.

*

-من: آیا کسی که -مثلا- در جایگاه رهبر نشسته، معصوم است؟

×داش حسین فرضی: البته که نه. معلوم است که معصوم نیست. ما هم این را نمی‌گوییم.

-من: پس ممکن است اشتباه کند؟

×داش حسین فرضی:  آری. ولی گاهی در عمل فرصت توجیه و توضیح نیست و اگر برای هر مساله‌ای بخواهیم اما و اگر کنیم، کار پیش نمی‌رود و دشمن آش را با جاش می‌برد!  لذا در مقام اجرا، گاهی تبعیت -ولو این که حدس می‌زنیم اشتباه است (یقین نداریم)-، لازم است!

-من: بند دوم جوابت را با اندکی تسامح قبول می‌کنم (گرچه حرف در هم‌این فقره هم فراوان است. یعنی ممکن است با نگاه مدیریت اجرایی -و با تسامح و تحت شرایطی- بتوانم آن را بپذیرم، ولی از نگاه شرعی، خیر! شرع در این فقره انعطاف زیادی ندارد. حتی امام معصوم هم چون این چیزی -اطاعت بی‌چون و چرا و بی‌حجت عقلی و شرعی- از ما نخواسته چه رسد به غیر!) ولی من با هم‌آن بند اول کار دارم.

 

چه مکانیزم و روشی برای شناسایی و تصحیح این اشتباهات محتمل (که به علت جایگاه و قدرت بالای این مقام و موقعیت استراتژیکش، حیاتی و خطرناک و -بعضا- مرگ‌بار خواهند بود؛ ولو این که کوچک باشند -یاد اواخر خرداد به خیر!-)  وجود دارد یا تعبیه شده؟

یک جور دیگر بگویم.

وقتی می‌پذیریم که احتمال خطا کردن وجود دارد، باید فکری برای پوشش این خطاها کرد یا خیر؟

چه راهی وجود دارد؟ چه باید کرد و چه می‌کنند و چه می‌شود کرد؟

چه چیزی باید در قانون دیده می شد که نشده است؟

فقط لطفا از این حرف‌های تعارف‌گونه بیایید بیرون که «خود به خود عزل می‌شود»!

*

چرا می‌گویم تعارف (آن هم «شابدولظیمی» یا به قول کاشی ها، «خوشوا قمصری»!)؟

*یکم. کجای عالم قدرتمندترین فرد/نهاد یک کشور خود به خود، خودش را عزل کرده؟! (بگذریم از امپراتور ژاپن. که البته او خودش را عزل نکرد بلکه از قدرت خودش به نفع مردم و نهادهای مدنی کاست)

*دوم. گیرم که بحث قدرت طلبی نباشد. یعنی واقعا و خالصا لله باشد همه چیز. با اصل «دفع افسد به فاسد» چه می‌کنید؟  فرض کنیم که بنده خطایی کردم و «خود به خود» عزل شدم. ولی حساب می‌کنم -و باید بکنم- که الان من بروم پشت تریبون بگویم که «آی مردم من خود به خود معزول شدم!» جامعه چه می‌شود؟ چه بلوایی در کشور به پا می‌شود؟  چه اتفاقاتی خواهد افتاد؟ مجلس خبرگان هم که بارها گفته «الان از تو بهتر کسی نیست! و تو خود خدایی و جایگزین نداریم برایت! «و از این جهت هم حجت شرعی بر من تکمیل است که کسی نیست جای من را پر کند!

لذا فساد و هرج و مرج و ناگواری‌هایی که بعد از این «انعزال ِخود به خود» پیش خواهد آمد، هزار بار بدتر است از ماندن ما! پس باز هم برای ادای وظیفه‌ی شرعی و جلوگیری از نابودی کشور -که انصافا بعید نیست در چون این شرایطی-، ناچارم که به رغم «خود به خود عزل» شدن، دوباره «خود به خود نصب» شویم تا ببینیم آخرش چی می‌شود! و این یک «دفع افسد به فاسد» کاملا معقول و مشروع است.

و واقعا هم تصمیم درستی است؛ عقلا و شرعا.

*سوم. اصلا مگر پدیده ی «عزل شدن» چیز خوبی است و دردی دوا می کند و مثبت است؟

این چه منطق ناشیانه‌ی «صفر و یکی» است! یا همه‌ی جواب‌ها را درست می‌‌دهی یا مردود و معزول!؟  یا همه یا هیچ

هر کسی را بیاوریم و معصوم نباشد، بالاخره اشتباه می کند. اگر بنا باشد همه -هم‌این طوری پشت سر هم- خود به خود عزل شوند‌ که سنگ روی سنگ بند نمی‌شود!

اصلا چرا این قدر خشن؟!

مقام مسئولی که اشتباه کرد،‌ به جای معزول شدن،‌ مسئول باشد. مسئولیت کاری که کرده را بپذیرد. خطایی که کرده را تشخیص دهد و تصحیح کند.

*چهارم. از همه ی این ها مهم‌تر، گیرم که عزل شدن، اثر مثبت داشته باشد؛ در قانون که نباید چون‌این چیزی به این درجه‌ی بالای اهمیت، «خود به خود» انجام شود که!

به این می‌ماند فرمان ماشین مشکل داشته باشد و نیاز به تعمیر داشته باشد. و وسط رانندگی یک‌باره و «خود به خود» عزل شود و تلپی بیفتد کف ماشین! بدیهی است که ما سرنشینان این ماشین، خواهیم رفت قاطی باقالی‌ها!

****

برادر اندیشمندم جناب «شهروند دردمند»، مطلب خوبی در وبلاگش درباره‌ی نگاه مهندسی نرم افزار و مقوله‌ی باگ هندلینگ و خصوصا  پردازش استثناء+ و لزوم بکارگیری آن نگاه در قوانین و … نوشته بود. که واقعا صحیح است و جای هر دو (مدیریت ایرادات و مدیریت استثنائات) در ساختار سیاسی ما خالی است.

ما باید مکانیزم سخت و تعبیه شده در قوانین داشته باشیم برای مهار این مساله و پیش گیری، تشخیص و تصحیح اشتباهات.

بی‌هیچ توهین و جسارتی. بی‌هیچ قصد بدی. فقط و فقط به قصد اصلاح و بهتر شدن زندگی مردم و پیشرفت جامعه مان و از روی صداقت و عقلانیت.

ما باید از حقوق مردم مان پاسداری کنیم. مردم ما حق‌شان است که مسئولان‌شان اشتباه نکنند (لااقل اشتباه فاحش نکنند، و لااقل تر(!) چند سال بر آن اصرار نورزند!) و به ثروت و عمر و اقتصاد و زندگی‌شان گند نخورد به خاطر اشتباهات قابل پیش گیری/تصحیح مسئولین‌شان.

حالا من -در اقتدا به افروغ عزیز- از شخص اول مملکت مثال زدم تا بقیه تکلیف‌شان معلوم باشد. خصوصا مدیران اجرایی و تصمیم‌گیران و مقننین؛ که اشتباهاتشان نقدتر است و سریع‌تر در زندگی مردم اثر می‌کند.

***

البته ما تجربیاتی در این فقره نیز داشته‌ایم، که گوارا نبوده است و نتیجه‌ای از آن تلاش‌ها حاصل نشده‌است. نه لزوما بدان سبب که غلط و غیرکارشناسی بوده اند. شما نگاه می‌کنید و می‌بینید که بسیاری از مطالبی که خاتمی و مجلس ششم به دنبالش بودند، از منظر کارشناسی و آکادمیک، مطالب درست و دقیقی بوده‌اند ولی چون بخش بزرگ (کمینه قدرتمند) ِجامعه و حاکمیت به ایشان اعتماد نداشتند و در عین حال به لزوم و اثربخشی این اصلاحات باور نداشتند، و توده‌ی عام نیز اصولا تصوری از حرف‌هایی که این‌ها می‌زدند، نداشتند؛ در عمل موفقیت آمیز نبود و نتوانستند پیش‌اش ببرند. و در بن‌بست‌های زیادی از قبیل شورای نگهبان و قوه‌ی قضائیه و دادگاه مطبوعات و … گیرکردند.

گاهی دلایل شورای نگهبان در رد برخی مصوبات مجلس ششم را می‌خوانی، واقعا نمی‌توانی تصمیم بگیری که این واقعیت است یا طنز است. نمی‌دانی گریه کنی رواتر است یا بخندی!

چرایش یک ریشه‌ی روانشناسی دارد.

مع الاسف، بسیاری از کسانی که انتقاد می‌کنند/دفاع می کنند (خصوصا رجال سیاسی نسل اول و دوم انقلاب) مسایل‌شان بسیار شخصی است. یعنی علت بسیاری از تصمیمات و نظرات‌شان، مسایل و موضع گیری‌های شخصی است تا ملی و کارشناسی. و هم‌این مطلب باعث می‌شود که تیغ حرف درست‌شان هم در عمل نبرد (ماجرای دوچرخه مهدی و مجتبی!).

طرف با شخص آقای خامنه‌ای مشکل دارد -شاید حق دارد؛ شاید ندارد- می‌رود پشت یک چیز دیگر سنگر می‌گیرد و تئوری می‌بافد. یا برعکسش از این طرف. با فلانی مشکل دارد، حرف و راه‌کاری که درست هم هست را می‌گذارد زمین -چون فلانی گفته- و راه دیگر می‌رود با هزینه‌ی گزاف از کیسه‌ی ملت.

به عبارتی اصلاح طلبی فلان آقا، پوشش مساله‌ی شخصی‌اش با گروهی است که محافظه کار می‌نامدشان! و اصول‌گرایی آن یکی هم لباسی است برای دنبال کردن مساله‌ی شخصی‌اش با آن آقای دیگر و البته تنعم بر سفره‌ی ولایت! از جنس دعوای استقلال/پرسپولیسی (بی‌مبنا و سلیقه‌ای و شخصی؛ آبی شدن از لج قرمز؛ قهوه ای شدن از لج سبز!) است نه از جنس اختلاف نظر مبتنی بر رای کارشناسی.

حالا الفنون آمده و «کودک درون» حضرات را آورده بیرون و لجاجت‌های دوران مهدکودک را در دوران ریاستش می‌کند و این فرهنگ را با خودش به میان رجال سیاسی کشور آورده، بحث دیگری است!

*****

ولی نسل ما، و نسل آینده، باید جور دیگر بیندیشد و عمل کند. باید این نظرگاه‌های شخصی را به کناری بنهد و راست و حسینی ببیند چی به نفعش است. نفع دنیا و آخرت.

نه از نفع دنیایش کوتاه بیاید به نفع آخرت ِبدلی (که دین نشناسان مدعی متحجر عرضه می‌کنند و مصداق «اخسرین اعمالا» و «من حرم زینت الله؟» هستند) و نه از نفع آخرتش به نفع دنیای بدلی (که برخی غرب‌زدگان عرضه‌اش می‌کنند به عنوان بهشت موعود. و خوش خیالی‌یی دارند که خود غربی‌ها ندارند!) کوتاه بیاید.

چون این باد!

 
۱ دیدگاه

نوشته شده توسط در 25 ژانویه 2012 در نگاه سیاسی, غم زمانه

 

برچسب‌ها: , , , ,

تنگه ی هرمز

نمی‌دانم چرا تصور خیلی از ما نسبت به این تنگه‌ی هرمز+، با واقعیت‌های جغرافیایی ‌اش، این همه تفاوت دارد؟!

ما خیلی وقت‌ها طوری صحبت می‌کنیم که انگار تنگه‌ی هرمز، ملک طلق پدرمان است. حال آن که اصولا قسمت‌های عمیق قابل کشتی رانی، به عمان نزدیک تر هستند تا به ایران. (نقشه را ملاحظه کنید)

**

تنگه هرمز
(برای مشاهده در ابعاد بزرگتر،کلیک کنید+)

×

مقاله ی+ فرزانه روستایی در این فقره، خواندنی بود.

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 23 ژانویه 2012 در ژئوپولتیک

 

the Flowers of War

چه فیلم خوبی بود این فیلم گل های جنگ+.

با احترام تمام به اصغر فرهادی و فیلم واقعا خوبش،
بروبکس گلدن گلوب خیلی به ش حال دادند که در برابر چون این فیلم خوبی، به فیلم او جایزه دادند.

یک جورهایی یک شیندلرلیست چینی بود.

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 23 ژانویه 2012 در فیلم

 

نفت ایران به کجاها می رود؟

مقاصد صادرات نفت ایران.

 

*

منبع، شیکاگوتریبون +

پ.ن: لینک پرشین بلاگ+

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 19 ژانویه 2012 در نگاه اقتصادی, آمار, غم زمانه

 

برچسب‌ها:

نمودارهای جالب توزیع سنی جمعیت ایران

× این نسل سوخته‌ی دهه‌ی شصت را دنبال کنید که هم‌چون سیخی بیرون زده و هم‌این طور دارد می‌آید بالا! (علی الاتفاق، رنگش در نمودار، سبز هم درآمده (!).  برادران سایبری مطلع باشند که این نمودارها را ما تهیه نکرده‌ایم!)

× جالب است که قلنبه‌ی بعدی که از نمودار بیرون خواهد زد نیز نسل فرزندان همین‌ها خواهند بود و …

×××××××

1990 میلادی / 1369

1369

×

1374

1374

×

1378

1378

×

1382

1382

×

1384

1384

×

1389

1389

*

1399

برآورد 1399

*

1429

برآورد 1429

******

منبع: اینجا+ 

پ.ن: لینک در پرشین بلاگ+

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 19 ژانویه 2012 در نگاه اقتصادی, نگاه اجتماعی, آمار, غم زمانه

 

برچسب‌ها: , ,