RSS

بایگانی ماهانه: آوریل 2011

هر گردویی گرد است، ولی هر گردی گردو نیست!

این آیه‌ی شریفه‌ی کلیدی و مشهور را دیده‌ایم که

« … اما ما ینفع الناس،‌ فیمکث فی الارض»

یعنی

«آن چه برای مردم نفع دارد، در زمین باقی خواهد ماند.»

(رعد، آیه ١٧)

*

برخی فکر می‌کنند که عکس قضیه هم صادق است. 

«که هر که -به هر زوری- باقی بماند، به نفع مردم هم خواهد بود!»

 

شاید این طوری نباشد ها!

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 30 آوریل 2011 در Uncategorized

 

ما خرسند نیستیم!

ما از این که آن‌چه می‌دیدیم و می‌گفتیم،
صورت واقعیت به خود گرفته،
خرسند نیستیم.

گرچه طعن و طرد و انگ بی‌بصیرتی خوردن‌ها، برای‌مان تلخ بود؛ 
ولی راضی تر بودیم که ما کم‌بین و کم‌دان و کم‌ایمان و بی‌بصیرت از آب در می‌آمدیم،
عوضش روزگار ِما و رفقا و مملکت این نبود.

ما حتی آن‌قدر رمق برای‌مان نمانده،
که به یاد رفقا‌مان بیاوریم که چه میان‌مان گذشته، 
و شاید لازم باشد بروند پرونده‌ی ما را از بایگانی ِمغضوبین بکشند بیرون،
ببینند که آیا غضب بر پیش‌دیده‌هایِ ما بیش‌تر روا بوده،
یا بر ندیده‌های آن‌روز -بل‌که هنوز- ِخودشان!

انشاءاله خودشان یک وقتی با خودشان خلوت خواهند کرد،
و انصاف خواهند داد.

 

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 28 آوریل 2011 در Uncategorized

 

شما چه می‌کنی؟

من پیرمردی را می‌شناسم که
وقتی این جوانان ِ بی‌احتیاط ِسوار بر ماشین -که مدام ویراژ می‌دهند- را می‌بیند،
به جای فحش و دری وری و لعنت پدر و مادر و …
برای شان صدقه می‌گذارد کنار.

که سالم برسند و تصادف نکنند
و برای خودشان و دیگران دردسر نشود.

*

به افتخارش!

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 25 آوریل 2011 در Uncategorized

 

تکنولوژی با سابقه

حالا که تازه از فاطمیه‌ی اول بیرون آمده‌ایم،
شاید یاد آوری یک نکته‌ی تاریخی از آن روزگار، خالی از لطف نباشد.

*

تا آن جا که من می‌دانم،
اول کسی که در عالم اسلام از «لباس شخصی»ها در سرکوب مخالفین استفاده کرد،
جناب خلیفه‌ی دوم بود
در اولین روزهای خلافت خلیفه‌ی اول.

یعنی بعد از سقیفه،
پایه‌های خلافت کودتایی یک مقداری سست بود.
تردیدهای زیادی وجود داشت.
چه در میان کودتاچیان -که کارمان خواهد گرفت؟-
و چه در میان بزرگان صحابه -که این چه وضعی است؟!-
و …

*

یک سری از این قبایل بیابانی بودند که معمولا همه با هم می‌آمدند آذوقه بخرند.
چون اگر مثلا ٧-٨ نفر می‌آمدند و برای کل قبیله چیزی می‌خریدند،
طعمه‌ی خوبی برای بقیه‌ی بیابانی‌ها بودند و ممکن بود کشته شوند
و آذوقه‌ی تمام قبیله غارت شود و …

به علاوه،
خلق و خوی وحشی گری و بدوی گری و … هم درشان بود به اقتضای طبیعت سخت بیابان.

یکی از این‌ها قبیله‌ی «اسلم» بود.
که دست بر قضا -عدل- همان روزها سر و کله‌شان در مدینه پیدا شد برای خریدن آذوقه و …

و این یک هدیه‌ی الهی برای دستگاه خلفا محسوب بود.

حتی از جناب عمر روایت شده که
ماها همه دو به شک و در هراس از نتیجه‌ی کودتایمان بودیم،
ولی قبیله ی اسلم که آمدند، خیال همه‌مان راحت شد
-و یقین کردیم-!

جناب عمر با ایشان معامله ای کرد و گفت که
بیایید کمک کنید که این خلافت پا بگیرد،
به عوض آذوقه‌تان را مهمان ما باشید و ما برای‌تان تامین می‌کنیم.

و چه معامله‌ای شیرین تر از این؟
بازی برد-برد برای هر دو طرف! 
بازنده‌ی اصلی هم «اسلام» بود که چه اهمیتی داشت برایشان؟‌

*

خلاصه این عناصر عزیز لباس شخصی،
ریختند و دامان‌ها را بالا زده و به کمر بستند و راه افتادند توی شهر.
هر که را به زبانی
-برخی به زبان خوش، برخی زبان تر! برخی به زبان تیز! برخی هم با چک و لگد!-
آوردند و بیعتاندند!

و خلاصه کار خلافت قوام گرفت.

*

البته بعدتر گفتند که
این‌ها لباس شخصی نبوده‌اند که.
– اصلا آن روزها که لباس غیرشخصی به کار نبوده! –
این‌ها مردمی بوده‌اند که حامی خلافت خلیفه‌ی خودخوانده‌ی رسول خدا بوده‌اند.
و مانع فتنه‌گری ِیک مشت بنی‌هاشمی ِباندباز ِهزارفامیل ِمافیای نبوت و امامت (!) شده‌اند.

خیلی هم شیک!
خیلی هم خداپسندانه!

*

خداوند ظالمین را از رحمت خود دور کناد.
و خداوند همه‌ی مسلمین را مشمول مغفرت خود کناد.

 

«و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون»

 

****

پ.ن(حسب الامر حضرت دوست مبنی بر «منبعش کو؟») :  ماجرای فوق معروف و مسلم است و جدای از منابع شیعه که فراوان‌اند، در منابع معتبر اهل سنت نظیر تاریخ طبری و … نیز آمده‌است. شخصا اول بار در کتاب «اسرار سقیفه» ترجمه‌ی آقای حجتی کرمانی دیدم مطلب را. در کتب مرحوم علامه عسکری و سایر کتب مشهور تاریخی نیز دیده‌ام. یحتمل در کتاب سقیفه‌ی عبدالفتاح عبدالمقصود هم بوده باشد. الان حضور ذهن ندارم.

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 25 آوریل 2011 در Uncategorized

 

گریبان گران و دست دونان!

در یک سیستم بسته‌ -و البته فشل- کمونیستی/شبه دولتی ِمتکی به کشاورزی،
ناحیه‌ای بود که به حزب حاکم پشت کرد و مناسبات خودش را در تولید و فروش به کار گرفت.

اهالی بین هم‌دیگر «میثاق مرگ» نوشته و بسته بودند.
که اگر هر کسی دستگیر/اعدام شد،‌ بقیه به داد ِخودش/خانواده‌اش برسند.
و خلاصه تسلیم دولت نشوند.

جالب این که، تولید آن ناحیه، ٣ برابر شده بود.
حزب حاکم به شدت از انعکاس اخبار آن منطقه، پرهیز داشت.

اصول‌گرایان، به شدت در پی زهرچشم گرفتن و برخورد قهری بودند.
که ظاهرا هم -برای سرشت دولتی/کمونیستی آن دیار- طبیعی به نظر می‌رسید.

ولی آن دیار موهبت داشتن ره‌بری را داشت
که به جای مجازات و برخورد قهری با این متمردین و تحکیم اقتدار پوشالی حاکمیت‌اش،
آن‌قدر بزرگ بود و بینش بلندی داشت
که آن‌ها را ستود. 

اسمش را گذاشت «الگوی مسئولیت پذیری خانوارها»
و آن را در سرتاسر کشور گسترش داد.

و گفت:
«گربه باید موش بگیرد، سیاه و سفیدش مهم نیست!»

و اصراری به آرمان‌های تخیلی «دهان پر کن» و «شکم پر نکن» پیشینیانش نورزید!

و توانست در مدت کوتاهی، شکم حدود یک میلیارد نفر را سیر کند.

و این، نمونه‌ی کوچکی از اصلاحاتی بود که او انجام داد.

*

داریم در مورد دن شیائوپنگ (+) حرف می‌زنیم.
رهبری که چین ِامروز -بیش از هر کس دیگری- مدیون اوست.
البته او ماجرای میدان «تیان آن من» و قلع و قمع دانشجویان را نیز در پرونده دارد!

(دانشجویانی که آزادی‌های موجود را با قمپز روشن‌فکری‌شان کافی نمی‌دیدند
و با آن ماجرا، راه افراط را گشودند و مسیر آزادی سیاسی در چین را صعب‌تر کردند.)

البته پیش‌تر بگوییم که ما قصد مدح و تایید او را نداریم.
تنها آن بخش‌های قابل تجلیل اش را ارج می‌نهیم.

روزگار پس از مائو بود.
و اصول‌گرایان و آرمان‌بافان مائوئیست، چه مخالفت‌هایی که با او نکردند.
شاید تشنه به خونش بودند.
جالب این‌که در اواخر حیات مائو، تحدید و طرد نیز شده بود.
گویی مائو بیم‌ناک بود که پس از مرگش، تفکر او (دن) قدرت بگیرد و لذا زودتر طردش کرد.

ولی او بازگشت
و در یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین گردنه‌ها و دوراهی‌های تاریخی،
چین را به مسیر دیگری برد که تا امروز ادامه یافته.

دوراهی صعبی که مسیر دیگرش
-که «چین ِمائو» به آن سوی می‌رفت-،
امروز در فلاکت ِرقت بار ِ«کره‌ی شمالی» مجسم و مجسد است.

*

دو گروه در صدد گرفتن انتقام از او بودند.
-شاید تا روزهای آخر؛ شاید هنوز هم! … باید بیشتر بخوانم-

یک گروه، آن اصول‌گرایانی که آرمان‌های کمونیستی/مائوئیستی شان را مطرود یافتند،
و خود را در حاشیه‌ی امور دیدند،
و یک گروه، آن روشنفکران و دانشجویان و … که از او و حزب حاکم زخم خورده بودند.

**

شاید این دو گروه فرصت نیافتند که انتقام خود را در چین و از سوزن بان ِقطار چین در آن روزها،
بگیرند.

خاصه این که «چین» چون‌این پیشرفت کرد،
شوروی و بلوک شرق نیز از هم پاشید
و روزگار به جایی رسید که درستی ِکلیت مسیر دن آشکار شد.

ولی همه جا این طور نیست. 
و سرنوشت همه‌ی رهبران بزرگ، چنین نیست.

چه بسیار کشورهایی که دست ِتنگ نظران و کوته بینان و حسودان‌ش،
به گریبان مردان بزرگ‌ش ‌رسیده است.

****

پ.ن: برای خودم می‌نویسم که نیاز به مطالعه و تدقیق بیش‌تر در محتوای این یادداشت هست. هنوز به رای نهایی نرسیده ام و برایم تحقیق بیش‌تر پیرامون دوران شیائوپنگ جالب و لازم است.

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 24 آوریل 2011 در Uncategorized

 

٨٨ در ٩٠!

شاید اول بار باشد که درباره فوتبال می‌نویسم.
شاید به آن دلیل که مساله‌ی اصلی، فوتبال نبوده و نیست.

 

*

موضوع ٩٠ این هفته، منازعات انتهای بازی استیل آذین-پرسپولیس بود.

دروازه‌بانی خود را به مصدومیت می‌زند
(البته کسی نمی‌تواند سوگند بخورد که تمارض بوده یا نبوده).
پرسپولیس آن‌را –از پیش خودش– تمارض دانسته و وقعی نمی‌نهد؛
به بازی به صورت مرسوم ادامه می‌دهد و گل می‌زند.

مساله‌ی جوان‌مردی و اخلاق نیز اصل بحث است.

*

یک سوی قضیه این است که
اگر این مساله روال بشود
-و بی احترامی به فرم و غلبه دادن محتوا بر فرم آن‌هم به صورت خودجوش و سرخود-
(که هر کسی/تیمی از پیش خودش مرض یا تمارض را تشخیص دهد و به آن عمل کند)،
صحیح نیست.

خاصه این‌که چنین کاری از تیم بزرگ یا مربی‌یی مثل دایی، راه را برای بی‌اخلاقی دیگران باز می‌کند.
و بهانه می‌دهد به دست دیگران که هر زمین خوردنی را تمارض بدانند.

لذا این بازی می‌تواند نقطه‌ی عطفی در فوتبال ما باشد.
نقطه‌ی عطفی برای آغاز فصل نوینی از بی‌اخلاقی و ناجوان‌مردی.

حتی اگر این حرکت دایی و تیمش، بی‌اخلاقی نبوده باشد؛
ولی قضیه آن‌قدر پیچیده هست که نشود درس صریح و نتیجه‌ی مشخص ازش گرفت،
و مرز دقیق اخلاق/بی‌اخلاقی در چنین صحنه‌هایی در آینده را معین کرد و ملاک گرفت!
چنان‌چه حتی بحث میان دو کارشناس برجسته‌ی فوتبال (فنایی و آن یکی) به نتیجه نرسید-

لذا -بسیاری- از دایی و تیم بزرگش انتظار دارند که
هر چند حریف ممکن است واقعا و در محتوا مصدوم نباشد،
ولی اخلاق این است که به فرم احترام بگذاریم.

و درست هم هم‌این است.

اما نکته‌ای که ماجرا را پیچیده کرده،
آن است که حریفی که تقاضای احترام به فرم را دارد،
خودش به حداقل‌های حفظ ظاهر و احترام به فرم، احترام نگذاشته.
(دروازه‌بانِ مدعی صدمه، واقعا به فرم مصدومیت احترام نگذاشت.)

و اگر این ناشی‌گری ِمدعی ِمصدومیت، این‌قدر عیان نبود؛
محلی برای مناقشه باقی نمی‌ماند
و گمان نبرم کسی در محکوم کردن حرکت پرسپولیس تردید می‌کرد!

*

بحثم اصلا مذهبی نیست.
قیاسم نیز وجوه متعدد ندارد؛ فقط یک وجه شبه منظورم است.
پس لطفا قیاس را به حیطه‌های دیگر بسط ندهید که تبدیل به دری وری می‌شود!

شاید بزرگ‌ترین فرق معاویه و یزید، در حفظ ظواهر دین -و احترام/بی‌احترامی به فرم– بود.
این شد که حضرت حسین ١٠ سال معاویه را تحمل کرد و ١ روز یزید را تحمل نکرد.

**

حتی اگر می‌خواهید از فرمِ قوانین و …، به نفع خود سوءاستفاده کنید
و به محتوا خیانت کنید،
ناچار هستید که به فرم وفادار باشید.

*

یا اگر احتمال می‌دهید مجبور شوید اختلاف و مناقشه‌ی ۴٠ میلیونی را حل و فصل کنید، 
قبلش یک جوری عمل کنید که طرفداری از یک سوی خاص به شما نچسبد.
این حفظ ظاهر بی‌طرفی، حداقل «احترام به فرم» ِ قضاوت است.

حالا بگذریم.

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 20 آوریل 2011 در Uncategorized

 

تنبل و تنبل تر

«مَن کَسِلَ فی اَمرِ دُنیاه،‌ فَهو فی اَمر آخِرته اَکسَل!»

 

«هر که در امور دنیایی خود تنبل باشد،
لاجرم در امور آخرتی خود تنبل تر خواهد بود!»

 

*

حضرت صادق

****

پ.ن: این‌جا+ تکمیل و تدقیق شده‌ی این روایت است شاید. گرچه من نیز این روایت فوق را از آقای حسینی بوشهری امام جمعه قم بر سر منبر شنفتم و رفرنس مکتوب نداشت لاجرم.

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 19 آوریل 2011 در Uncategorized