RSS

بایگانی برچسب‌ها: زینت خدا

از باب «زین للناس»

از باب: زین للناس

در اپیزود سوم از فصل اول سریال دکتر هاوس، کیس مورد بررسی، جوانی است که آغاز بیماری‌اش درست در میان مواقعه (اشتغال به امر خیر!) بروز کرده و کارش به بیمارستان کشیده و …

در پایان اپیزود، کمرون (خانم دکتر عضو تیم تشخیص) جملاتی می‌گوید که با نگاهی دیگر، می‌تواند به بحث قبلی ما کمک کند.

این دیالوگ نیز در زمره دیالوگ‌های به یاد ماندنی هاوس است: +.

اگر ترجمه‌ام نارساست، می‌بخشید! اگر ایراد دارد، تذکر بدهید.

×××

Cameron:

«

S.e.x  could kill you. Do you know what the human body goes through when you have sex?

Pupils dilate, arteries constrict, core temperature rises, heart races, blood pressure skyrockets, respiration becomes rapid and shallow, the brain fires bursts of electrical impulses from nowhere to nowhere, and secretions spit out of every gland, and the muscles tense and spasm like you’re lifting three times your body weight.

It’s violent, it’s ugly and it’s messy, and if God hadn’t made it unbelievably fun, the human race would have died out eons ago.

»

**

کمرون:

« س.ک.س می‌تونه به کشتن‌ات بده. هیچ می‌دونستی که چی به سر بدن آدم می‌آد وقتی مشغول به این کاره؟

مردمک چشم گشاد می‌شه، رگ ها منقبض می‌شند، دمای بدن می‌ره بالا، ضربان تند می‌شه، فشار خون به شدت بالا می‌ره، تنفس سریع و سطحی می‌شه، مغز رگباری از پالس‌های الکتریکی از یه جایی -که نمی‌دونیم کجاس- به یه جای نامعلوم دیگه (توی مغز) شلیک می‌کنه. از هر غده‌ای، یه چیزی ترشح می‌شه و ماهیچه‌ها کشیده و گرفته می‌شن … به اندازه ای که انگار داری 3 برابر وزن خودت رو حمل می‌کنی.

که اصولا عملی است وحشیانه، زشت و کَر و کثیف.

و اگر خدا این لذت خارق العاده رو توی این کار نگذاشته بود، نسل بشر سال‌ها پیش منقرض شده بود (و کسی زیر بار تحمل این سختی نمی رفت!)

 »

*

در همین رابطه:  چه کسی زینت خدا را حرام کرد+

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 25 فوریه 2012 در فیلم, نقل از دیگران, خانواده

 

برچسب‌ها: , , , , , ,

چه کسی زینت خدا را حرام کرد؟

این تیتر ما ترجمه‌ی تحت اللفظی ابتدای آیه شریفه 32 از سوره مبارکه اعراف+ است.

«قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَةَ اللّهِ الَّتِیَ أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالْطَّیِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ…»
شاید ترجمه اش این بشود که
«بگو چه کسی زینت خدا را که برای بندگانش ارائه کرده و چیزهای خوب و پاکیزه ای که روزی شان می شود را حرام کرده .. »

***

یکی از ماجراهایی که برای شان نزول این آیه گفته شده، این است که چند نفر از صحابه، عرفانشان می‌زند بالا و آخرت را خیلی جدی می‌گیرند و …

یکی سوگند می‌خورد که چشم من از این پس -شب ها- خواب را به خود نخواهد دید و پیوسته به نماز و عبادت مشغول خواهم شد. دیگری بنا می‌گذارد که همه‌ی روزها را روزه باشد و لب به غذای مطبوع نزند و دیگری با خودش متعهد می‌شود که کلا باب شهوت را ببندد و دیگر با زنان هیچ کار نداشته باشد و از همسر حلال خودش نیز برخوردار نشود.

چند روزی نمی‌گذرد که خبر به پیامبر می‌رسد و ایشان به شدت ناراحت می‌شوند و این آیه می‌آید و ایشان همه را جمع کرده و به منبر می‌روند و توضیح می‌دهند که

« رهبانیت در اسلام نیست. این کارها افراط است و درست نیست. از من که نباید جلو بزنید! من که پیامبر شما هستم، هم بخشی از شب‌ها را می‌خوابم و استراحت می‌کنم و هم برخی روزها را روزه نمی‌گیرم و هم با همسران خود به صورت حلال مراوده دارم. شما هم حرف و قسم‌تان اشتباه و باطل است و بروید زندگی متعادل داشته باشید. »

*

به قول مولوی بزرگ:

«زین للناس» حق آراسته است
آن چه حق آراست، کی تانند رَست؟

که هم اشاره به آیه‌ی شریفه‌ی فوق دارد و هم اشاره به آیه 14 سوره آل عمران+.

«زُیِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاء وَالْبَنِینَ وَالْقَنَاطِیرِ الْمُقَنطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَیْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ذَلِکَ مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَاللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الْمَآبِ »

که غالب مفسرین بر آن اند که آن کسی که برای نوع بشر، علاقه‌ی به شهوات (خواستنی ها) از زنان و فرزندان و اموال گردآمده از طلا و نقره و اسب‌های خفن (که امروزی‌اش می‌شود ماشین‌های خوب) و سایر چهارپایان و مزرعه و ملک و املاک و … که اسباب زندگی دنیا هستند را زینت داده، خود خدا بوده است. و البته عاقبت خوب، نزد خداست (و نباید اسیر این اسباب ماند چون زیبایی شان اصالت ندارد. مال خودش نیست، از باب تزئین شدنی است که خدایشان کرده و در چشم نوع بشر زینت شان داده تا زندگی بشر ادامه یابد. و جا دارد یادی کنیم از خواجه عبدالله انصاری: «الهی! آدم ابوالبشر سیه روزی کرد، ولی گندم ِاو را که روزی کرد!»  خداییش! متفکر)

و به هر حال، به قول مولانا، آن چه را که خدا زینت داده، هیچ کسی نمی‌تواند بزدایدش و از زیرش در برود.

**

«زین للناس» حق آراسته است
زآن چه حق آراست؛ کِى تانند رست؟
چون پى «یسکن الیها»ش آفرید
کى تواند آدم از حوا برید
این چنین خاصیتى در آدمى است
مهر، حیوانرا کم است، آن از کمى است
مهر و رقت وصف انسانى بود
خشم و شهوت وصف حیوانى بود

 
بیان دیدگاه

نوشته شده توسط در 21 فوریه 2012 در آسیب شناسی دینی, از مولانا, از تاریخ, دین

 

برچسب‌ها: , , , ,